Ordinary World

Warsaw, Varsovie. Sounds strange for me like a waiting room . I do not feel really attached to the city nevertheless it is my place.
Somehow- diaphanous.
Giving deeper thought .  Warsaw can be 'a landing place'. Both the place I can always come back to and  I am leaving without regrets.

I am trying to make myself comfortable here. However, not having time to make it special is crusial.
Foreigners who asked me about Warsaw got only answer.

Warsaw is Syncretic.

Indeed, you can find here whatever you want in this city.
Moreover, you can try to find it in many various places.
Ochota, Muranów, Mokotów, Śródmieście, Praga, Ursus, Marki, Targówek...
I am starting now. Cause I need to make an effort.

My life here is full with my ideas and thoughts rushing through Warsaw streets.
Even if after 5 years I don't feel as anonymous as I did before.

This city can make you dead tired but it also can make you stronger.
Warsaw will never be my home but maybe this is the point. I need to be ready to grab my bag and move whenever needed.

I will never find 'Szimpla', 'Morrison's' or Stefania Resteurant here but I can try to find a part of me somewhere around.
Digging deeper!

Ordinary Day

The man on the pedestrian crossing.

A Monday smile

Na nowo odkrywam Warszawskie ścieżki. Przypomina się stara legenda o Warsie i Sawie. Wiele miejsc, które stają się coraz bliższe. Jakiś nowy etap w życiu, nowe czekanie, podejmowanie decyzji.

Nie umiem pisać, a bardzo chciałabym się nauczyć.

Przeczytałam poprzednią notkę, o wszystkich tych miejscach, które były mi tak bliskie i o ludziach, których już w tym miejscu nie ma. Są nowi ciekawi i kolorowi. Są piękne książki z tramwajem numer 15 w tle i narzekania. Tak tacy właśnie jesteśmy narzekamy. Dużo pracy, dużo stresów i myśl, że może kiedyś ktoś, coś...

Słucham Beirutu, tak robiłam to kiedyś czekając na przystanku Blaha Luiza ter. "A monday smile" na mojej twarzy śmiech z nutą przekory.